Անգլիացի ջենտլմենի պիջակի թևքի չորս կոճակի գաղտնիքը
Ուշադրություն դարձրեք ձեր պիջակի թևքերին։ Ժամանակակից գործարանային կոստյումների մեծ մասում դաստակի հատվածում կտեսնեք չորս կոկիկ կոճակների շարք։ Փորձեք արձակել դրանցից թեկուզ մեկը։ Տասից ինը դեպքում կհայտնաբերեք, որ կոճակներն իրականում միայն զարդարանք են․ անցքերը կոկիկ մշակված են թելով, բայց կտրված չեն, իսկ կոճակները պարզապես կարված են դեկորատիվ նպատակով։
Զանգվածային արտադրության դեպքում սա տեխնոլոգիական ծախսերը նվազեցնելու սովորական միջոց է։ Իրական, բացվող անցքեր պատրաստելու դեպքում թևքի երկարությունը յուրաքանչյուր գնորդի չափերին համապատասխանեցնելը դառնում է շատ ավելի բարդ և թանկ աշխատանք։
Սակայն դեռ մեկուկես դար առաջ նման կեղծիքները լոնդոնյան ջենտլմենի մոտ անկեղծ զարմանք կառաջացնեին։
19-րդ դարի երկրորդ կեսի վիկտորիանական Անգլիայում ռազմական բժիշկներն ու դաշտային վիրաբույժները պատկանում էին սպայական և ջենտլմենական խավին։ Այդ ժամանակների հասարակական վարքականոնները չափազանց խիստ էին։ Ջենտլմենը պարտավոր էր պահպանել իր անթերի տեսքը ցանկացած իրավիճակում։ Հիվանդների առաջ միայն վերնաշապիկով ներկայանալը կամ թևքերը վեր քշտելը համարվում էր անպարկեշտություն։ Բժիշկը պարտավոր էր պահպանել պատշաճ տեսքը նույնիսկ հիվանդանոցի շեմին կանգնած։
Մինչդեռ դաշտային բժշկությունը բավականին դաժան ու արյունոտ մասնագիտություն էր։ Որակյալ, խիտ բրդյա գործվածքից կարված սերթուկն արժեր մի ամբողջ կարողություն։ Վիրակապումների, անդամահատումների և խոր վերքերի մշակման ժամանակ դաստակների հատվածի նուրբ կտորն անմիջապես ներծծում էր արյունն ու հակասեպտիկ նյութերը՝ թանկարժեք հագուստը մի քանի հերթափոխից հետո վերածելով անպիտան լաթի։
Լուծումը գտան Սևիլ Ռոու փողոցի հայտնի լոնդոնյան դերձակները։
Նրանք բժիշկների համար մշակեցին թևքի հատուկ կառուցվածք, որը մինչ օրս որոշ արհեստանոցներում հայտնի է որպես «վիրաբույժի մանժետներ» (surgeon's cuffs)։ Վարպետները սկսեցին թևքի ճեղքը դարձնել լիովին գործունակ՝ բացելով իրական կոճականցքեր և կարելով կոճակներ, որոնք հնարավոր էր ազատ արձակել։ Բարդ վիրահատությունից առաջ բժիշկը պարզապես արձակում էր չորս կոճակները, թևքերը բարձրացնում մինչև արմունկները, մանրակրկիտ լվանում ձեռքերը և անցնում գործի՝ հնարավորինս պահպանելով իր թանկարժեք բրդյա հագուստը։
Աշխատանքն ավարտելուց հետո նա լվանում էր ձեռքերը, թևքերը վերադարձնում իրենց տեղը և կրկին ներկայանում որպես բրիտանական բարձր հասարակության օրինակելի ներկայացուցիչ։
Հարմարավետ լուծումն արագ տարածվեց՝ անցնելով արիստոկրատների, որսորդների և ձիավարության սիրահարների զգեստապահարաններ։
Դերձակները մինչ օրս յուրաքանչյուր կոճականցք կարող են ձեռքով մշակել մետաքսե թելով՝ միայն մեկ թևքի վրա ծախսելով ավելի քան մեկ ժամ մանրակրկիտ աշխատանքի։
Սևիլ Ռոուի մշտական հաճախորդների շրջանում նույնիսկ ավանդույթ է ձևավորվել․ դաստակի հատվածի վերջին՝ ստորին կոճակը մի փոքր արձակված թողնել։
Մի կողմից՝ սա թեթև անփութության տպավորություն է ստեղծում, մյուս կողմից՝ նուրբ նշան է նրանց համար, ովքեր հասկանում են հագուստի լեզուն․ պիջակը կարված է ոչ թե պարզապես ինչ-որ մեկի համար, այլ կենդանի վարպետի ձեռքով՝ հատուկ այդ մարդու կազմվածքին համապատասխան։
Երբեմն իսկական շքեղությունը հենց այն մանրուքներում է, որոնք առաջին հայացքից գրեթե աննկատ են։


















































Որ թիմերը կարող են դառնալ Հայաստանի հավաքականի մրցակիցները. հայտնի են Եվրո-2028-ի ընտրական փուլի բոլ...
ՌԴ-ում ինքնաթիռ է կործանվել. կան զոհեր
Ինչպե՞ս սնվել ձմռանը՝ պահպանելով վիտամինային հավասարակշռությունն ու իմունիտետը. Խորհուրդ է տալիս սնն...
Միգրանտների համար մեղմացումներ է առաջարկել Դմիտրի Մեդվեդևը
Դենիս Ջորկաեֆը՝ «Անգլիական թագուհի»․ ո՞վքեր են կանգնած նրա թիկունքում
Վանաձորում բեռնատարը 15-ից ավելի մեքենաներ է ջարդել, բախվել ծառերին. 5 վիրավորներից 2-ն անչափահաս են
Պայմանագրային զինծառայող է մահացել
Ինձ համար խաղաղության տեսլական չկա։ Ինձ համար կա ազգային արժանապատվության և ազգային պետականության հա...
30 տարի գործեց, 50 տարի լռեց, 2002-ից վերականգնեցինք․ ինչպես Մոսկվայում կազմավորվեց հայկական թատրոնը...
Սև ծովում Ադրբեջանի և Թուրքիայի քաղաքացիներով նավ է խորտակվել