Էդգար Առաքելյանի քաղաքական կողմնորոշումը․ երբ «այլընտրանքը» դառնում է վերադարձ դեպի նույն իշխանություն

 Քաղաքականության մեջ դիրքորոշում փոխելը հանցանք չէ։ Բայց երբ քաղաքական գործչի ճանապարհին հաջորդում են տարբեր քաղաքական ճամբարներ, ինքնուրույն այլընտրանք ստեղծելու հավակնություններ, մանդատից հրաժարում և տարիներ անց վերադարձ նույն իշխանական թիմ, հասարակությունն իրավունք ունի հարցնելու, թե ո՞րն է այս ամենի գաղափարական տրամաբանությունը։

Նկատենք . Էդգար Առաքելյանը քաղաքական ճանապարհը սկսել է Արթուր Բաղդասարյանի «Օրինաց երկիր» կուսակցությունում։ 2018-ին հեռացել է կուսակցությունից և հիմնել «Այլընտրանք» կուսակցությունը, սակայն նույն տարում խորհրդարան է մտել Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորած «Իմ քայլը» դաշինքի ցուցակով։

Եթե նպատակը նոր քաղաքական այլընտրանք ստեղծելն էր, ապա ի՞նչ եղավ այդ գաղափարի հետ։ «Այլընտրանքը» գաղափարական հստակ ծրագի՞ր էր, թե՞ ժամանակի քաղաքական իրավիճակին համապատասխան ընտրված ուղի։

2019 թվականին, պատգամավոր ընտրվելուց ընդամենը մի քանի ամիս անց, Առաքելյանը հրաժարվել է մանդատից։ Իր հայտարարության մեջ նա նշել էր, որ քաղաքականությամբ զբաղվելու համար անհրաժեշտ մի քանի կարևոր որակներ իր մոտ բացակայում են, և դա անհամատեղելի է դարձնում այդ գործունեության հետ։ Նա նաև ընդգծել էր, որ որոշումը քաղաքական դեմարշ չէ։

Եվ ահա 2026 թվականի հոկտեմբերի 28-ին Առաքելյանը կրկին պատգամավոր է դառնում, նույն թիմի կազմում , այս անգամ «Քաղաքացիական պայմանագիր» խմբակցության անվանմամբ։

Ուրեմն ի՞նչ է փոխվել 2019 թվականից հետո։ Այն ժամանակ նա հայտարարում էր, որ չունի քաղաքական գործունեության համար անհրաժեշտ կարևոր որակներ։ Այսօր կրկին ստանձնում է այն պատասխանատվությունը, որից ժամանակին հրաժարվել էր։ Պարզվում է նրա քաղաքական որակները մնացել են նույնը , եթե վերադարձը նույն քաղաքական խումբն է ։ 

Քաղաքական գործչի սկզբունքայնությունը միայն այն չէ, թե ինչ է ասում իշխանության կամ ընդդիմության մասին։ Այն նաև հետևողականություն է սեփական հայտարարությունների, գաղափարների և ստանձնած պատասխանատվության նկատմամբ։ Առաքելյանի ճանապարհը ՕԵԿ-ից դեպի «Այլընտրանք», այնտեղից  Փաշինյանի թիմ, ապա  մանդատից հրաժարում և տարիներ անց վերադարձ ՔՊ ցուցակով, առնվազն հարցեր է առաջացնում նրա քաղաքական ինքնության և հետևողականության վերաբերյալ։

Որովհետև քաղաքականության մեջ ամենահեշտը նոր ճամբար ընտրելն է։ Ամենադժվարը  բացատրելը, թե ինչ սկզբունքով ես ընտրել նախորդը, ինչու ես հեռացել դրանից և ինչու ես այսօր վերադառնում։