Մհեր Գրիգորյանի լռությունը քաղաքական մեկուսացում, թե՞ անզորության դրսևորում

Հայաստանում ձևավորված վերջին ութ տարիների կառավարությունը երբեք չի թաքցրել իր հակառուսական տրամադրվածությունը։ Ավելին քայլերի վերլուծությունը բերում է նրան, որ հենց կառավարության սիրելի քաղսքագետներն էին ստորագրահավաք կազմակերպել ԵՄ անդամագրման համար։ Սեփական որոշումները «ժողովուրդն է ուզում» քողի տակ ներկայացվող հերթական քայլը սակայն մինչ այսօր չի կարողանում մարսել իշխանությունը։ Եթե ներքին շուկային կարող ես «ժողովրդով» խաբել, ապա արտաքին հարաբերություններում նման սցենարների պատասխանատվությունը կրում է իշխանությունը։ 

Իշխանությունը սովոր էր իր անպատասխանատու քայլերը մեղմացնել քաղաքական «серый кардинал» Մհեր Գրիգորյանի միջոցով։ Բայց արի ու տես, որքան էլ Մհեր Գրիգորյանը բանակցողի դերը իր ուսերին էր վերցրել, հիմա երբ պաշտոնական Մոսկվան վերնջագիր է ներկայացրել, անգամ Մհերի Գրիգորյանը չի կարողանում գտնել մանևրելու տարբերակը։ 

Վերևում բոլորը գիտեն, որ Մհեր Գրիգորյանի 

մասնագիտական աշխարհը ձևավորվել է ռուսական տնտեսական համակարգի հետ երկարատև փոխգործակցության պայմաններում և դեռ հույս են փայփայում, որ իրենց անպատասխանատու հայտարարությունների բեռը դարձյալ կմեղմվի Մհեր Գրիգորյանի շնորհիվ։

Բայց այլ բան է հուշում վերջինիս վարքագիծը, նա հոգնել է շարունակ պտտվել նույն անիվի մեջ և ամեն հնարավոր արդյունքից հետո, դարձյալ ինչ֊որ «իվաններ» որակավորող կարող է բորբոքել կրքերը։

Ինչևէ առջևում լարված նոյեմբերն է, իսկ նոյեմբերի 11-ի ՀԱՊԿ գագաթնաժողովը կարող է շրջադարձային լինել ուղիղ հայ-ռուսական հարաբերությունների համար։ 

Արմինե Մելքոնյան