Իսկ 2018-ին ուրիշների երեխաների «տարոսը» բերելիս չէի՞ք հուզվում, տիկին Գալյան

Արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանն այսօր չկարողացավ զսպել հուզմունքը, երբ խոսեց իրեն ուղղված նամակների մասին, որոնցում, մասնավորապես, գրվել էր՝ «տարոսը քո երեխային»։

Իհարկե, ոչ մի երեխա չպետք է դառնա քաղաքական ատելության թիրախ։ Ոչ մի ծնող չպետք է իր երեխայի հասցեին նման խոսքեր լսի։ Բայց այստեղ մի հարց կա՝ իսկ ուրիշների երեխաները երեխա չէի՞ն։

Երբ 2018-ին իշխանության էր գալիս Նիկոլ Փաշինյանի թիմը, հեղափոխության մասնակիցների ու աջակիցների կողմից Հանրապետական կուսակցության գործիչների անուններով սև ժապավեններ էին փակցվում, դագաղներ ու ծաղկեպսակներ էին հայտնվում քաղաքական գործիչների հետ կապված վայրերում։ Այդ ամենը տեսնում էին նաև նրանց ընտանիքները, նրանց երեխաները։ Այդ երեխաների հոգեբանական ապրումները, վախն ու սթրեսը, կարծես, ոչ մեկին չէին անհանգստացնում։

Հիշենք նաև Սիրուշոյի երեխաների լուսանկարների տակ ժամանակին հնչող հայհոյանքներն ու անեծքները։ Այն ժամանակ այդ երեխաների պաշտպանությամբ հուզված ելույթներ չէին հնչում, իսկ նրանց լուսանկարների տակ թափվող ատելությունը շատերի համար կարծես սովորական երևույթ էր։

Եվ հիմա, երբ այդ նույն ատելության խոսքը հասնում է իշխանության ներկայացուցչի ընտանիքին, հանկարծ բոլորը հիշում են, որ երեխաները քաղաքականության հետ կապ չունեն, որ կան սահմաններ, որոնք չի կարելի անցնել։

Այո՛, տիկին Գալյան, կան այդպիսի սահմաններ։ Բայց դրանք չեն առաջանում միայն այն ժամանակ, երբ թիրախավորվում է սեփական ընտանիքը։ Դրանք գոյություն ունեն նաև այն ժամանակ, երբ անեծքներն ուղղվում են քաղաքական հակառակորդների երեխաներին, երբ նրանց ծնողների հասցեին մահվան խորհրդանիշներ են հայտնվում, և երբ քաղաքական պայքարը վերածվում է մարդկանց ընտանիքների նվաստացման։

Մարդասիրությունը չի կարող ընտրովի լինել։ Ուրիշի երեխայի ցավը պակաս ցավ չէ, քան սեփական երեխայինը։

Արմինե Մելքոնյան