Ամուլսարի քավորությամբ 30 միլիոնանոց շոու

Հայաստանը մինչև հոկտեմբերի 30֊ը դեռ հյուրընկալելու է ՄԱԿ-ի Կենսաբազմազանության մասին կոնվենցիայի COP17 համաժողովի անդամներին։ Միջոցառումը ներկայացվում է որպես բնապահպանական խնդիրների լուծման, միջազգային հեղինակության բարձրացման և զբոսաշրջության զարգացման հնարավորություն։ Սակայն տպավորություն է ստեղծվում, որ առաջնային շեշտը ոչ այնքան կենսաբազմազանության պահպանության, որքան Հայաստան շուրջ 20 հազար այցելու բերելու վրա է։ 

Իսկ երբ կազմակերպման ծախսերը մոտենում են 30 միլիոն դոլարի, հանրությունն իրավունք ունի հարցնելու՝ արդյո՞ք այդ գումարն արժեր ծախսել 20 հազար մարդու Հայաստան բերելու համար, և ի՞նչ տնտեսական օգուտ է ստանալու երկիրը նրանց այցելությունից։ Այդ շոուն արդյո՞ք արդարացված է , թե հերթական գումարներն են լվացվել։

Ի դեպ հյուրերի թիվն ինքնին հաջողության ցուցանիշ չէ։ Կարևոր է իմանալ,թե որքան եկամուտ կմնա Հայաստանում, ինչ օգուտ կստանան տեղական բիզնեսները, և արդյոք այդ արդյունքներն արդարացնելու են հանրային միջոցների ծախսը։

Բայց այստեղ կա ավելի մեծ հակասություն։ Հայաստանը միլիոններ է ծախսում կենսաբազմազանության պահպանության մասին միջազգային համաժողով հյուրընկալելու համար, մինչդեռ Սևանա լճի կանաչման և էկոլոգիական վիճակի վերաբերյալ հարցերը շարունակում են մնալ չլուծված։ Ամուլսարի հանքի շահագործումն էլ շարունակում է մտահոգություններ առաջացնել շրջակա միջավայրի և ջրային ռեսուրսների պաշտպանության վերաբերյալ։

Եթե բնության պահպանությունն իսկապես առաջնահերթություն է, ապա ինչո՞ւ այդքան մեծ միջոցառումը չի ուղեկցվում Հայաստանի բնապահպանական խնդիրների լուծման հստակ, չափելի պարտավորություններով։ 

COP17-ը կարող է բերել գործընկերություններ և տնտեսական հնարավորություններ, բայց դրանք պետք է ապացուցվեն կոնկրետ արդյունքներով, ոչ թե ենթադրություններով։ Իսկ այս պահին բացի իմիտացիա ստեղծելուց, թե համաժողովը արդյունավետ է ,ուրիշ ոչ մի փաստ չկա։

Համաժողովի ավարտից հետո կառավարությունը պարտավոր է հրապարակել ծախսերի ամբողջական հաշվետվություն, ցույց տալով ոչ միայն տնտեսական օգուտը, այլև բնապահպանական իրական արդյունքները։

Ի վերջո, երբ 20 հազար հյուրերը հեռանան, ի՞նչ է մնալու Հայաստանին, եկամո՞ւտ, բնապահպանական լուծումնե՞ր, թե՞ պարզապես թանկարժեք միջոցառման հիշողություն։ Իսկ եթե Սևանա լճի խնդիրները շարունակվեն, ապա ո՞րն էր այդ ամենի իրական նպատակը կենսաբազմազանության պահպանումը, թե՞ պարզապես միջազգային համաժողով կազմակերպելը։ Կամ ինչպես փորձն է ցույց տալիս հերթական դատարկ շոու անելը ,մի բան որի մեջ ներկա իշխանությունները արդեն 8 տարի վարպետացել են: