Հակառուսական քարոզչության հերթական ալիքը․ Հայաստանում կրկին խաղում են Ռուսաստանի դեմ

Հայաստանում կարծես հերթական անգամ գործի է դրվում հակառուսական տրամադրություններ բորբոքելու նույն մեխանիզմը։ Մի քանի օրվա տարբերությամբ հանրային դաշտում հայտնվում են հրապարակումներ ու հայտարարություններ, որոնց ընդհանուր ուղերձը մեկն է՝ Ռուսաստանը ներկայացնել որպես հայերի նկատմամբ թշնամական, վտանգավոր և Հայաստանի համար սպառնալիք հանդիսացող պետություն։

Ու պարտադիր հակառուսական տրամադրությունների հեղինակները իշխանական թևի լրատվական դաշտն է, կամ անհատները։

Ակտիվ հակառուսական տրամադրություն տարածող Factor TV-իի ղեկավարը հիշենք,որ ՔՊ նախկին պատգամավոր Գայանե Հովհաննիսյանն է։ Վերջինս բոլոր նյութերին առաջին եթեր տրամադրողն է։ Եվ ահա հերթական նյութն է նետել շուկա, հրապարակած նյութում ներկայացվում է մի պատմություն, ըստ որի՝ աշխատանքի խոստումով Ռուսաստան մեկնած երիտասարդների նկատմամբ բռնություն է գործադրվել, նրանց ստիպել են զինվորական պայմանագիր ստորագրել և պատրաստվում են ուղարկել Ուկրաինայի դեմ պատերազմելու։

Սա, անշուշտ, լուրջ մեղադրանք է, որը պահանջում է փաստական հիմնավորում, ստուգված տվյալներ և անկախ հաստատում։ Սակայն նման պատմությունների տարածման դեպքում կարևոր է ոչ միայն բուն դեպքը, այլև այն քաղաքական համատեքստը, որի մեջ դրանք ներկայացվում են։ Հատկանշական է, որ ընդամենը օրեր առաջ նմանատիպ հակառուսական շեշտադրումներով էր հանդես եկել նաև Տիգրան Խզմալյանը։ Հոկտեմբերի 26-ին հրապարակված նրա հայտարարության մեջ կրկին առաջ էր քաշվում Ռուսաստանի ազդեցությունից Հայաստանի ամբողջական դուրս գալու և Եվրոպային ապավինելու անհրաժեշտությունը։ Իսկ հոկտեմբերի 23-ին նա խոսում էր Ռուսաստանի հետ Հայաստանի աշխարհաքաղաքական հակադրության մասին։ 

Երբ տարբեր հարթակներում շարունակաբար շրջանառվում են նույն ուղղվածության ուղերձներ, առաջանում է հարց, ո՞ւմ է ձեռնտու հակառուսական տրամադրությունների սրումը։

Հայաստանն այսօր ունի անվտանգության, տնտեսության և արտաքին քաղաքականության բազմաթիվ չլուծված խնդիրներ։ Սակայն այդ խնդիրների լուծումը չի կարող լինել հասարակությանը մշտական հակադրության մթնոլորտում պահելը։

Երբ երկիրը կանգնած է բարդ աշխարհաքաղաքական ընտրությունների առաջ, առավել վտանգավոր է սեփական հասարակությանը պատրաստել ոչ թե սթափ գնահատման, այլ նախապես ձևավորված թշնամանքի։

Հարցն այն չէ՝ կարելի՞ է քննադատել Ռուսաստանին։ Հարցն այն է՝ ինչո՞ւ է Հայաստանում կրկին ու կրկին օրակարգ բերվում Ռուսաստանի դեմ տրամադրությունների գեներացման թեման, և ո՞ւմ քաղաքական շահերն են սպասարկում այդ գործընթացները։